Onderzoekers vinden nieuwe Scanmethode bij Whiplash

 In Geen categorie, Verkeersongeval

Een internationaal team van onderzoekers, onder leiding van Harvard Medical School, zegt een nieuwe manier te hebben gevonden om de gevolgen van een whiplash te documenteren door middel van een nieuw soort scan. Volgens de onderzoekers maakt deze nieuwe manier van scannen het makkelijker voor artsen en ziekenhuis om diagnoses te stellen en om whiplashklachten beter te kunnen behandelen.

“Een objectieve visualisatie en duiding van de aandoening en de potentiele ontsteking bij een whiplash maakt een betere diagnose mogelijk, onderbouwt de subjectieve pijnklachten van de patiënt en vergemakkelijkt het bepalen van de behandeling voor de patiënt,” aldus hoofdonderzoeker Clas Linnman, assistent-professor Fysieke Geneeskunde en Rehabilitatie bij het Spaulding Neuroimaging Laboratorium in Boston.

Volgens Linman is het moeilijk om beschadigingen in het weefsel te vinden en te diagnosticeren die verband houden met de pijnklachten die slachtoffers ervaren bij een whiplash. Er is dan ook geen uniforme uitleg voor de oorzaak van whiplash symptomen na verkeersongelukken.

Naar schatting lopen in Nederland jaarlijks tussen de 30.000 en 50.000 mensen een whiplash op na een verkeersongeluk. Het was echter tot nu toe moeilijk om de aanwezigheid van whiplashklachten objectief vast te stellen.

Het onderzoek toont aan dat de moleculaire aspecten van een ontsteking en de mogelijke weefselbeschadigingen in spieren en facetgewrichten die optreden bij een acute whiplash zichtbaar gemaakt kunnen worden door middel van een positron emissie tomografie en een computertomografie na het toedienen van een D-deprenyl injectie. Deze nieuwe scanmethode maakt whiplashklachten eindelijk zichtbaar, zegt Linnman.

De onderzoekers van Harvard en Uppsala Universiteit observeerden 16 patiënten met whiplashklachten die de Spoedeisende hulp in Zweden binnenkwamen na verkeersongevallen. Nadat deze patiënten een D-deprenyl injectie kregen werd er een PET/CT scan gemaakt van hun nek. De scans toonden een verhoogde D-deprenyl opname aan in spier-, bot- en gewrichtsweefsel in de nek van de patiënt. Zes maanden later werden de patiënten opnieuw gescand. Deze scans toonden aan dat een vermindering van de klachten overeenkwam met minder plekken in de nek met een verhoogde D-deprenyl opname.

“De patiënten kampten nog altijd met pijnklachten, beperkingen en een verminderd bewegingsbereik. De verhoogde opname van D-deprenyl was dan ook nog steeds zichtbaar,” meent de studie. “Dit wijst uit dat er sprake was van herstel, maar dat dit herstelproces nog steeds gaande was. D-deprenyl PET scans bieden de mogelijkheid om dit herstelproces vast te leggen.”

Bron: https://www.claimsjournal.com/news/national/2021/07/20/304897.htm

Recent Posts